Albert Norden

Albert Norden był niemieckim działaczem komunistycznym, dziennikarzem, historykiem i politykiem. Urodził się w Mysłowicach w rodzinie liberalno-mieszczańskiej, jako syn rabina Josepha Nordena i Emelie Meseritz. W 1907 roku jego rodzina przeniosła się do Elberfeld. W 1921 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Niemiec. Pracował w lewicowych gazetach i czasopismach, a po przejęciu władzy przez nazistów wyemigrował z Niemiec. Przebywał m.in. w Danii, Francji, Czechosłowacji i Stanach Zjednoczonych.

Po II wojnie światowej wrócił do Europy i osiadł w Berlinie. Pracował w strukturach SED, wykładał historię nowożytną na Uniwersytecie Humboldta, a następnie pełnił funkcje partyjne i państwowe w NRD. Był sekretarzem KC SED, członkiem Biura Politycznego KC SED oraz deputowanym do Izby Ludowej. Zajmował się także ściganiem zbrodni nazistowskich i wojennych. W 1965 roku opublikował drugie wydanie tzw. Brązowej księgi, zawierającej wykaz osób określonych jako naziści i zbrodniarze wojenni. Przeszedł na emeryturę w 1981 roku. Zmarł w Berlinie w 1982 roku.

Na podstawie artykułu „Albert Norden” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.